Stacja 23 – Muzeum i duży dziedziniec zamkowy
Polskie nagranie
Głos wygenerowany przez AI.
Witamy na dużym dziedzińcu zamkowym. To tutaj znajdowała się gospodarcza część zamku. Służba i rzemieślnicy dbali o to, aby życie za murami mogło sprawnie funkcjonować. Trzeba było przechowywać zapasy, przygotowywać posiłki, piec chleb i warzyć piwo.
Część tej historii można dziś odkryć w Burg- und Heimatmuseum, czyli Muzeum Zamkowym i Regionalnym. Mieści się ono w dawnym Gesindehaus – budynku służby zamkowej. Po okresie, gdy budynek stał pusty, oraz po przeprowadzeniu prac remontowych, w 1996 roku rozpoczęto jego adaptację na potrzeby muzeum. Od 1997 roku placówka jest prowadzona społecznie przez Oebisfelder Heimatverein.
Na czterech kondygnacjach i powierzchni ponad 550 metrów kwadratowych na zwiedzających czeka 17 wystaw stałych. Według informacji Heimatverein jest to największe muzeum w Saksonii-Anhalt prowadzone społecznie przez wolontariuszy.
Wystawy poświęcone są dawnym rzemiosłom, życiu codziennemu w gospodarstwach domowych oraz historii zamku i miasta. Jednym z tematów jest również dawna granica wewnątrzniemiecka. Ofertę uzupełniają zmieniające się wystawy czasowe.
Poświęćmy teraz chwilę, aby przyjrzeć się budynkom otaczającym dziedziniec. Poniższy opis orientacyjny zakłada, że patrzymy na dziedziniec od strony dzisiejszego głównego wejścia.
Po lewej stronie znajduje się dawna kaplica zamkowa. Składa się z dwóch pomieszczeń położonych jedno nad drugim, z różnymi rodzajami sklepień: na dole znajduje się sklepienie kolebkowe, a na górze sklepienie krzyżowe. Przejście łączyło górną część kaplicy z pomieszczeniami mieszkalnymi właścicieli zamku.
Zamurowane dziś wejście prowadziło do schodów znajdujących się wewnątrz muru. Umożliwiały one dotarcie do górnego pomieszczenia kaplicy. Jednym z ciekawszych detali architektonicznych jest okno w kształcie trójliścia.
Jego forma wskazuje na powstanie około 1220 roku, w okresie przejściowym między romanizmem a gotykiem. Dolne pomieszczenie kaplicy jest użytkowane przez Bund der Vertriebenen. W górnej kaplicy organizowane są wystawy czasowe.
Obok stoi Gesindehaus, w którym mieści się muzeum.
Po pożarze w 1556 roku budynek został odbudowany. Następnie znajduje się Krumme Scheune – „Krzywa Stodoła”, wykorzystywana głównie jako magazyn. Otwory w ścianie zewnętrznej do dziś pokazują, gdzie wcześniej znajdowały się stropy pośrednich kondygnacji.
Na południowej ścianie herby przypominają o różnych właścicielach zamku. Szczególnie znana jest rodzina von Bülow, która w latach 1485–1587 posiadała zamek jako lenno.
Spójrzmy teraz na prawą stronę głównego wejścia. Na piętrze znajduje się Rittersaal, czyli Sala Rycerska. Może pomieścić do 200 osób i jest wykorzystywana podczas różnego rodzaju wydarzeń.
Obok bramy stoi duża kamienna płyta pamiątkowa – epitafium rodziny Kove. Pierwszy zarządca o tym nazwisku, który objął tutaj urząd, przybył w 1587 roku z Einbeck do Oebisfelde. Jego powołanie oznaczało przejście od lennego władania zamkiem przez rodzinę von Bülow do zarządzania nim przez urzędników.
Kolejny kamień pamiątkowy poświęcony jest podziałowi Niemiec. Ustawiono go w 2020 roku.
Od 2019 roku do Sali Rycerskiej można dostać się dobudowaną windą.
Dzięki temu sala jest dostępna bez barier. Uzupełnieniem wyposażenia jest toaleta przystosowana dla osób z niepełnosprawnościami. Drewniana okładzina windy nawiązuje swoim wyglądem do wcześniejszych, obudowanych schodów zewnętrznych.
Do tego budynku przylega dawne warzelnie piwa. W czasie remontu powstały tam między innymi sala posiedzeń rady oraz pomieszczenia służące obecnemu użytkowaniu zamku.
Sala posiedzeń rady jest potocznie nazywana „Burgverbinder”. W 2024 roku powstała dodatkowo osobna sala ślubów. Ceremonie ślubne mogą dzięki temu odbywać się w Sali Rycerskiej, w Burgverbinder oraz w sali ślubów. Historyczna atmosfera przyciąga również pary młode z okolicy.
Dalej znajduje się Palas – dawna siedziba mieszkalna właścicieli zamku. Wraz z wieżą Bergfried należy on do najstarszych części całego założenia. Na jego fasadzie można rozpoznać różne fazy budowy: okna w kształcie trójliścia przypominają o starszym okresie, natomiast prostokątne obramienia z piaskowca świadczą o późniejszych przebudowach.
Podczas budowy windy głęboko pod ziemią odnaleziono drewniane belki. Badania ich słojów wskazały na etapy budowy przypadające na początek i koniec XIII wieku. Przejście łączy duży dziedziniec z małym dziedzińcem zamkowym. Zwykle jest zamknięte, ale otwiera się je w godzinach funkcjonowania muzeum.
Duży dziedziniec zamkowy pokazuje, jak wiele różnych zadań musiał spełniać zamek. Dziś muzeum, wydarzenia oraz inne formy użytkowania pomagają utrzymać te budynki przy życiu.
Więcej szczegółów na temat Gesindehaus i wieży zamkowej można poznać w dodatkowych nagraniach audio. Nasz spacer po starym mieście prowadzi teraz do Milchbank przy dawnym Amtshof.