Stacja 04 – Zespół zamkowy
Polskie nagranie
Głos wygenerowany przez AI.
Przed Państwem znajduje się tablica informacyjna dotycząca zamku w Oebisfelde. Warto poświęcić chwilę, aby odnaleźć na planie poszczególne budynki.
Całe założenie określane jest jako zamek bagienny i uważane za prawdopodobnie najstarszą zachowaną warownię tego typu w Europie. Okoliczny krajobraz kształtują rzeki Aller i Ohre oraz przebiegający między nimi dział wodny. To właśnie położenie w terenie pełnym wody i podmokłych obszarów zapewniało zamkowi naturalną ochronę. Jednocześnie z tego miejsca można było kontrolować ważne szlaki komunikacyjne.
Zamek ma długą i bogatą historię. Przyjmuje się, że wcześniej mogła znajdować się tutaj starsza warownia z drewna i ziemi, której zadaniem była ochrona ludzi oraz ich dobytku.
Zgodnie z przedstawioną informacją potrzeba ochrony tych terenów wiązała się również z najazdami Wendów oraz z tak zwanymi wojnami saskimi.
W zachowanym do dziś kompleksie można odnaleźć elementy pochodzące z okresu późnego romanizmu. Późniejsi właściciele pozostawiali tu własne ślady, stopniowo przebudowując i rozbudowując zamek.
Jako materiał budowlany wykorzystywano przede wszystkim kamień naturalny. Istniał również związek z kamieniołomami w pobliżu Velpke, które przez pewien czas należały do właścicieli zamku.
W przeciwieństwie do niektórych innych średniowiecznych warowni zamek w Oebisfelde nie został później całkowicie przekształcony w reprezentacyjną rezydencję pałacową.
Od 1587 roku kompleks był wykorzystywany głównie przez urzędników i zarządców. Wyjątkiem był pobyt jednego z heskich książąt około 1700 roku. Z tej okazji część pomieszczeń urządzono odpowiednio do jego wysokiej pozycji.
O związkach z Hesją do dziś przypomina charakterystyczny lew znajdujący się na wieżyczce dachowej nad głównym wejściem. Warto zwrócić na niego uwagę podczas zwiedzania.
Według zachowanych informacji zamek i urząd Oebisfelde należały w latach 1694–1866 do landgrafów Hesji. Następnie, w wyniku dziedziczenia, przeszły w ręce landgrafów Hesji-Darmstadt i pozostawały w ich posiadaniu aż do 1916 roku.
Z tego miejsca można również bardzo dobrze zrozumieć dawny układ przestrzenny miasta. Zamek, kościół i ratusz stanowią trzy ważne punkty orientacyjne: zamek znajduje się na południu, kościół na północy, a pomiędzy nimi wznosi się ratusz. Wokół tych miejsc grupują się ulice i domy.
Zamek był jednocześnie rezydencją, centrum administracyjnym oraz gospodarstwem. Do jego codziennego funkcjonowania potrzebne były duże zapasy, warsztaty, stajnie oraz codzienna praca wielu ludzi.
Z niektórymi z tych obszarów spotkamy się później na dużym dziedzińcu zamkowym.
Najpierw jednak nasza trasa prowadzi z powrotem do murów miejskich i miejsca, w którym znajdowała się dawniej Brama Brunszwicka, czyli Braunschweiger Tor.