Stacja 7 – Chodnik obronny

Polskie nagranie

Głos wygenerowany przez AI.

Aby skutecznie bronić średniowiecznego miasta, nie wystarczało patrzeć na mur z dołu. Decydujące znaczenie miał chodnik biegnący po jego wewnętrznej stronie, tuż poniżej górnej krawędzi – tak zwany chodnik obronny.

W tym miejscu można zobaczyć, gdzie belki nośne chodnika były zakotwione w murze miejskim. Na belkach leżały drewniane deski. Strażnicy mogli się po nich poruszać, obserwować teren wokół miasta i w razie zagrożenia bronić murów.

Od strony miasta mur miał około 4 do 5 metrów wysokości. Chodnik obronny znajdował się niżej, na wysokości około 2,5 do 3,5 metra nad ówczesnym poziomem terenu.

Dzisiejszy poziom ulicy nie odpowiada już jednak poziomowi z czasów średniowiecza. Jest on wyższy o około 1,5 metra. Patrząc dziś na mur, trzeba więc wyobrazić sobie dawną powierzchnię terenu znacznie niżej.

Od strony zewnętrznej dostęp do miasta utrudniały dodatkowo dwa rowy, pomiędzy którymi znajdowały się wały ziemne. Mur miejski był więc tylko jednym z elementów całego systemu obronnego.

Znaczną część przebiegu dawnych murów można w Oebisfelde prześledzić do dziś. Ich pierwotna wysokość zachowała się jednak tylko w niewielkim stopniu. Również tutaj kamienie były później wykorzystywane do innych prac budowlanych.

Proszę spojrzeć na mur z bliska. Różny stopień zwietrzenia kamieni pokazuje, jak odmiennie poszczególne materiały reagują na wiatr i deszcz.

Na następnej stacji odkryjemy coś żywego pomiędzy kamieniami – rozchodnik ostry.